Benedictio Puerorum Ægrotantium

Pueri infirmi, qui ad hunc usum rationis pervenerunt, ut ipsis præberi possit Sacramentum Extremæ Unctionis. Verum pro ceteris junioribus pueris infirmis adhiberi possum sequentes preces.

Si sint plures infirmi in eodem cubiculo vel loco, Preces et Orationes prædictæ dicuntur super eos in numéro plurali.

Sacerdos infirmi cubiculum ingressus, primum dicit :

V. Pax huic dómui.

R. Et ómnibus habitántibus in ea.

Psalmus 112

Laudáte, púeri, Dóminum : * laudáte nomen Dómini.
Sit nomen Dómini benedíctum, * ex hoc nunc, et usque in sæculum.
A solis ortu usque ad occásum, * laudábile nomen Dómini.
Excélsus super omnes Gentes Dóminus, * et super cælos glória ejus.
Quis sicut Dóminus Deus noster, qui in altis hábitat, * et humília réspicit in cælo et in terra ?
Súscitans a terra ínopem : * et de stércore érigens páuperem.
Ut cóllocet eum cum princípibus, * cum princípibus pópuli sui.
Qui habitáre facit stérilem in domo, * matrem filiórum lætántem.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto ;
Sicut erat in princípio et nunc et semper * et in sæcula sæculórum. Amen.

Postea dicit :

V. Pater noster... secreto usque ad... et ne nos indúcas in tentatiónem.

R. Sed libéra nos a malo.

V. Deus noster miserétur.

R. Custódiens párvulos Dóminus.

V. Sínite párvulos veníre ad me.

R. Tálium est enim regnum cælórum.

V. Dómine, exáudi oratiónem meam.

R. Et clamor meus ad te véniat.

V. Dóminus vobíscum.

R. Et cum spíritu tuo.

Orémus.          Oratio.

Deus, cui cuncta adoléscunt, et per quem adúlta firmántur : exténde déxteram tuam super (hunc fámulum tuum vel hos fámulos tuos vel hanc fámulam tuam vel has fámulas tuas), in ténera ætáte (languéntem vel languéntes) : quátenus, vigóre sanitátis recépto, ad annórum (pervéniat vel pervéniant) plenitúdinem, et tibi fidéle, gratúmque obséquium indesinénter (præstet vel præstent) omnibus diébus vitæ suæ. Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum : qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sæcula sæculórum.

R. Amen.

Orémus.          Oratio.

Pater misericordiárum et Deus tótius consolatiónis, qui, creatúræ tuæ multíplici pietáte cónsulens, non solum ánimæ, sed ipsi córpori curatiónis grátiam benígnus infúndis : (hunc párvulum infírmum vel hos párvulos infírmos vel hanc párvulam infírmam vel has párvulas infírmas) a lecto ægritúdinis erígere, et Ecclésiæ tuæ sanctæ, suísque paréntibus (incólumem vel incólumes) restitúere dignéris ; ut, cunctis prolongátæ sibi vitæ diébus, grátia et sapiéntia coram te et homínibus (profíciens vel profícientes), in justítia et sanctitáte tibi (sérviat vel sérviant), et débitas misericórdiæ tuæ (reférat vel reférant) gratiárum actiónes. Per Christum Dóminum nostrum.

R. Amen.

Orémus.          Oratio.

Deus, qui miro órdine Angelórum ministéria, hominúmque dispénsas : concéde propítius ; ut, a quibus tibi ministrántibus in cælo semper assístitur, ab his in terra vita (hujus púeri vel hujus puéllæ vel horum puerórum vel harum puellárum) muniátur. Per Christum Dóminum nostrum.

R. Amen.

Compléta Oratione ultima, Sacerdos imponit dexteram manum super caput infirmi, et dicit :

Super ægros manus impónent, et bene habébunt. Jesus, Maríæ Fílius, mundi salus et Dóminus, méritis et intercessióne sanctórum Apostolórum suórum Petri et Pauli, et ómnium Sanctórum, sit (tibi vel vobis) clemens et propítius. Amen.

Quod sequitur Evangelium, pro temporis opportunitate et pro ægrotantis pueri parentum desiderio, Sacerdotis arbitrio dici poterit.

V. Dóminus vobíscum.

R. Et cum spíritu tuo.

V. Inítium + sancti Evangélii secúndum Joánnem.

R. Glória tibi, Dómine.

Dum Sacerdos dicit Inítium, etc., facit signum crucis de more super se in fronte, ore et pectore; similiter super puerum infirmum, si non possit se signare.

Joann. I, 1-14

In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Ómnia per ipsum facta sunt, et sine ipso factum est nihil, quod factum est ; in ipso vita erat, et vita erat lux hóminum, et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt. Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Joánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per ilium. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine. Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit et sui eum non recepérunt. Quotquot autem recepérunt eum, dédit eis potestátem fílios Dei fíeri, his, qui credunt in nómine ejus : qui non ex sanguínibus, neque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt (Hic genuflectitur). Et Verbum caro factum est, et habitávit in nobis : et vídimus glóriam ejus, glóriam quasi Unigéniti a Patre, plenum grátiæ et veritátis.

R. Deo grátias.

Postea, benedicens puerum infirmum, subjungit, dicens :

Benedíctio Dei omnipoténtis, Pa+tris, et Fílii, et Spíritus Sancti, descéndat super (te vel vos), et máneat semper.

R. Amen.

Deinde aspergat eum (eos) aqua benedicta.